Fire Walker…The Divine Gift – Kristen D. Scott

10986473_10204909302546118_7164817072238175642_nKristen D. Scott

 

Kristen D. Scott  is a nominee of the Pushcart prize in poetry for five works from her latest collection,  OPIATE. (Garden Oak Press, 2014). She is  an award-winning essayist for her work on Federico Garcia Lorca and his books the Divan del Tamarit, Poet of the Deep Song, and essay, “The Duende.”

She has published in several Anthologies, newspapers, and ezines, including the San Diego Poetry Annuals, Nomos Review, Perigee, Alesbuyia, and published two poetry collection from Garden Oak Press; OPIATE(2014) and LIASIONS (2012). She has also been translated into Arabic, Turkish and Sanskrit.

Scott is currently the Editor-In-Chief, founder, and web designer

of KNOT Magazine, holds an MFA in Creative Writing, MA in English Literature, and is progressing with her Ph.D in Global Education.

 

Mearteka iu paraqet një cikël poetik nga Kristen D. Scott .

 

1621958_10201978564079488_633335019_nKristen Scott

 

Reading Machado as My Son Sleeps

he rests his curls on a gray-striped pillow
his favorite charcoal velvet blanket
yawns at his side – 
this a gift from a grandmother
he’s never met.

slumbering, dreaming dreams
of adulthood, making his own decisions,
truths of an in-between age.

I read Machado in my solitude
sipping coffee, mind wondering to Sahur,
the last Muslim meal before sunrise. But,
Machado’s “Grey Olives” beckon,
speaking of “her memory” how it “dries downward”
through him.

Seville, Spain! Your sons are rivers.
my son, a Turk, will travel far, swim your ballads,
Machado, speak with your mother and brother at
Palacio de las Duenas, weeping for the death of Seville.

Plaza de La Alfalfa Sevilla
June 5, 2018 Kristen Scott

 

Diving in Antalya (from my future book)
(for Zafer)

this is the way we break bread
barefoot, beneath rising afternoon.

heat tans the tors of your chest,
bakes salt into my damp hair

flirting, I take your hand, “dive
for me, baby.”

watching you exposes
me, white skin, pink flush

breasts betraying
my contemplations

Your wave calls from a distance
there is no one, only you

formed from fine rock and olive groves
shoulders of sunrise

my breathing, days of blaze
we understand movement,
like sea twills with foam

you spring, jutting like a jetty
precision, no splash
fish fan around, impressed

I, among double chins of old lusty men
and 20 something’s swaggers
yearn for you
underneath an instant of shade

Kristen D. Scott February 22, 2018
Image: “Jewel of Antalya” by Elena Bond
embellished giclee on canvas

ECËSI  ZJARRI

Në rrugën e lirë, dashuria ime, të pashë
ashtu siç të kam parë gjithmonë, dhe ende të shoh

të freskët si halat e pishës dhe si bisk
të barit të sapoçelur

në shtatë, të pashë në ëndërr
midis copave të thara  diellore e të çara të baltës

Dhe  Alf Leila Wa Leila

ti ecje në ujë, me muskuj të veshur ̶
më shpëtove nga mbërthimi
i lopës së detit,

m’i shpërlave flokët e nyjëzuara nga kripa dhe myshku
i mbyte përbindëshat që gjuanin thellë.

një çorod njëherë pat thënë, “çupëlinat flokëverdha
rriten për t’u bërë zuska flokëverdha. jo,
fëmijë; bjondinat nuk janë për dashuri… Ai
njeriu lart i ka bërë ato për t’u shkërdhyer.”

ti, i dërrmove të gjithë përgojuesit
ua ktheve me pështymë dhe me shpulla

Në rrugën e lirë, dashuria ime, të pashë
ashtu siç të kam parë gjithmonë, dhe ende të shoh

të freskët si halat e pishës dhe si bisk
të barit të sapoçelur

I gjete porositë e shkarravitura me shkumës fluoreshent,
u takove me mua si “Sytë e qenit të kaltër”
Marquez e dinte se disa gjërave u duhen dekadat,
gjetja dhe dhimbja nga dëshira për të parë pasqyrën.

Unë të pashë ty përmes një distance çasti

Të ndjeva duart si argjend afshror dhe prekje flokësh

Fluturoje pas veshit tim,

puthja jote përmes gushës gjinjëve

dhe tej kockave e më thellë më mbërtheve

 

Nga ajo kohë e fëmijërise në këtë  si grua

Koha,  çast portëhapur për ty, përherë

Të  përplasi thellë

Në mua

 

1016953_573171199464100_1273751539836547086_n

 

TEJSHIKUAR
Liqeni plak dremitë në reflektimin e tij të gjelbër
mendon jetën e detit-krijesat
betejat dhe mbeturinat
si fëmijët e vegjël që marrin veten
nën kujdesin e njeriut më të vjetër, si përkëdhelje gjyshi
Gjymtyrët valëza dhe të gropëzuara, lojë e ëmbël me hope
Këndëshëm në gojën e ujshme të tij
dhe derisa me përkujdesje rritë shtat
shkuma e mjekrës së tij e rrudhur hepohet,
kur lozonjaret valë vijnë të zbutura
flluskojnë nga përqafimi diellor
një shpalosje leximore profetike e liqenit që parandjen
një krah në lulëzim jasht betejash
një këmbë të bardhë që fosforinë si flakëruese
një përzierje drithëruese në brendësinë që trakton
disi si shkuarje barqesh nga algat
dhe përkundjet pë të fljetur duke kënduar
ninullat e luahjave dehëse
që mbajnë të ardhmen e tij në kujtese
tundet në të ftohtë dhe përkëdheljet e mbajnë aq të lehtë

 

 

10698_941072212589225_8814182207632283071_n

 

ETHET E PASDITËS

 

 

Ethet e pasditës

me diellin mbeshtjellë tatëpjetë

dhe pishat nuk mbajnë mend

emrat e tyre

ose prej ku kanë ardhur.

Rrënjet nuk shushurrisin tregime

ose beteja të përgjakshme

foshnja pa baba janë braktisur

pas pa kujtime

vetem klithma e të qara

por jo emra

kjo eshte

toka

pa ty

 

 

 

1609855_10201962997930344_372650774_n

 

VARGJE PËR TË DËSHIRUAR

 

Hëna lind

Bufët bëjnë roje

foshnjat e tyre

pranë një molle

zjarr me dru

ajo po pi

edhe nje filxhan me kafe

ajo heq dorë nga shoqëria

në një natë të freskët Colorade

është mesnatë

ai nuk është aty më

ajo nuk dënes më

bëhet ulkonjë

mposht humbjen

përcëllon zjarrin

në vetmi

kafeja e ftohtë

dhe telefoni cingërron.

 

 

1506768_10201745099283014_1016998803_n

 

ÇAFKA DHE GRUAJA

 

Ju pëfshini tutje fillimin e të gjitha gjërave

dëshironi  shkumës neoni në trotuaret e shtrembër të kopshtijeve

 

Ngriteni më pas  përtej, si fluturimi i një çafke

Në mes dhjetori penguar nga çatitë e bardha

 

Dhe si gjethe argjendtharë kërkoni të shpëtoni degët

E nevojshme për të qenë në tokë,

 

në bazën tuaj,

 

dhe çafkat e bardha në foletë e tyre.

 

 

MESAZHI I LUANËVE

Thonë se shtatë më shumë javë të dimrit

mesazhi i luanëve shtrihet

në  gjelbërimin e savanës

thirrjet mbushin imazhin e kullotave

plotë tinguj si daulle Nubiane,

gishtave të ujëshëm

zanore e kullosa blu malore.

mesazhi i luanëve

rënkime emri

Kur përmes erërave veriore nxitojnë

lënë të gjitha krijesat e egra të pushojnë

në qoftë se vetëm për një moment,

një mbrojtje është kjo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>